Reserveer het eerste tijdslot op een doordeweekse dag. Vanaf ongeveer 10.30 uur staan er steeds meer groepen met gids, vooral rond Laocoön en >Apollo Belvedere, en de zalen voelen krapper aan dan ze eruitzien. Als je een goed zicht wilt hebben en de tijd wilt nemen om de beelden te bekijken, ga dan niet pas laat in de ochtend.

Op eigen gelegenheid, reken op 25–35 minuten. Met een gids kun je beter 35 tot 45 minuten uittrekken, want bij deze zalen gaat het om uitleg, niet om snelheid. Als je ze maar 10 minuten de tijd geeft, zie je alleen maar marmer, en niet de verschillen tussen Romeinse kopieën, restauraties en antieke originelen.

Er ontstaan opstoppingen rond de achthoekige binnenplaats, de ronde zaal en elke ruimte waar een gids de groep bij de deuropening laat wachten. Het drukst is het tussen ongeveer 11.00 en 14.00 uur. Met de vroegere tijdvakken kun je een stapje terug doen en de beelden in hun geheel bekijken in plaats van over de schouders heen.

Begin met Laocoön en zijn zonen, Apollo Belvedere en het enorme porfierbassin in de Ronde Zaal. Deze drie haltes laten zien waarom het museum belangrijk is. Als je weinig tijd hebt, laat dan de latere decoratieve galerijen achterwege, en niet de beeldhouwzalen die de collectie van het Vaticaan hebben gevormd.

De meeste bezoekers lezen het etiket, werpen er even een blik op en lopen dan verder. Loop eens rond elk beeld en bekijk het vanuit verschillende hoeken; deze werken zijn gemaakt om van alle kanten te worden bekeken. Ga ook niet meteen naar de Kaartenzaal en loop zo de zijkamers helemaal mis.

Dit is de kamer die de meeste mensen die hier voor het eerst komen het beste bijblijft. Laocoön en zijn zonen en Apollo Belvedere staan hier zo opgesteld dat je er ruim omheen kunt lopen, wat belangrijk is omdat beide werken er heel anders uitzien als je erlangs loopt. De binnenplaats zet de toon voor het hele museum: klassieke beeldhouwkunst is hier geen achtergrondversiering, maar juist de reden waarom deze zalen er zijn.

De Ronde Zaal zorgt ervoor dat het tempo wat afneemt. Door de omvang, het gewelfde plafond, de eeuwenoude vloermozaïeken en het enorme bassin van rood porfier voelt het museum minder als een gang vol voorwerpen en meer als een gereconstrueerd Romeins interieur. Na de beroemde losse kunstwerken op de binnenplaats leer je in deze ruimte de omgeving zelf te interpreteren als onderdeel van de ervaring.

De binnenste zalen geven een verdere invulling aan het betoog. Hier verschuift de aandacht in het museum van een paar opvallende beelden naar een compactere verzameling van bustes, torso’s en geïdealiseerde lichamen die kunstenaars uit de renaissance obsessief bestudeerden. Als je tot nu toe alleen naar bekende namen hebt gezocht, is dit het moment waarop de collectie uitlegt hoe de klassieke vorm de latere Vaticaanse kunst heeft beïnvloed.