Bilety do Muzeum Pio Clementino

Zarezerwuj pierwszą dostępną godzinę w dni powszednie. Od około 10:30 zaczynają się gromadzić grupy z przewodnikiem, zwłaszcza w okolicy Laokoona i >Apollo Belvedere, a sale wydają się ciasniejsze, niż się wydaje. Jeśli chcesz mieć dobry widok i czas na obejrzenie rzeźb, nie wybieraj się tam późnym przedpołudniem.

Zwiedzanie na własną rękę, zarezerwuj sobie 25–35 minut. Z przewodnikiem lepiej przeznaczyć na to 35–45 minut, bo w tych salach liczy się raczej wyjaśnienie, a nie tempo. Jeśli poświęcisz im tylko 10 minut, dostrzeżesz jedynie marmur, a nie różnice między rzymskimi kopiami, renowacjami a starożytnymi oryginałami.

Wokół Ośmiokątnego Dziedzińca, Okrągłej Sali i każdego pomieszczenia, w którym przewodnik zatrzymuje grupę w progu, tworzą się zatory. Największe natężenie ruchu przypada mniej więcej na godziny 11:00–14:00. Wcześniejsze miejsca pozwalają cofnąć się o krok i obejrzeć posągi z każdej strony, a nie tylko przez ramiona.

Zacznij od Laokoona i jego synów, Apollo Belvedere oraz ogromnej porfirowej fontanny w Sali Okrągłej. Te trzy punkty pokazują, dlaczego to muzeum jest ważne. Jeśli masz mało czasu, pomijaj te, które są tylko ozdobą, a nie sale z rzeźbami, które ukształtowały kolekcję Watykanu.

Większość klientów czyta etykietę, rzuca na nią okiem i idzie dalej. Obejdź każdą rzeźbę i obejrzyj ją z różnych stron; te dzieła zostały stworzone z myślą o oglądaniu z każdej strony. Nie spiesz się też od razu do Galerii Map, bo możesz całkowicie przegapić boczne sale.

To właśnie to pomieszczenie zapada w pamięć większości osób, które tu są po raz pierwszy. Laokoont i jego synowie oraz Apollo z Belwederu są tu wystawione z wystarczającą ilością miejsca, by można było je obejść dookoła, co ma znaczenie, bo oba dzieła wyglądają zupełnie inaczej w zależności od tego, jak się poruszasz. Dziedziniec nadaje ton całemu muzeum: klasyczna rzeźba nie jest tu tylko dekoracją w tle, lecz stanowi powód istnienia tych galerii.

W Okrągłej Sali tempo nieco zwalnia. Jego rozmach, sklepiony sufit, starożytne mozaiki podłogowe i potężna misa z czerwonego porfiru sprawiają, że muzeum nie przypomina korytarza z eksponatami, a raczej odtworzone rzymskie wnętrze. Po obejrzeniu słynnych pojedynczych dzieł na dziedzińcu, w tej sali nauczysz się postrzegać samo otoczenie jako część tego doświadczenia.

Wewnętrzne sale pogłębiają tę tezę. W tym miejscu muzeum przechodzi od kilku najważniejszych posągów do bogatszej ekspozycji popiersi, torsów i wyidealizowanych ciał, które renesansowi artyści studiowali z obsesyjną dokładnością. Jeśli do tej pory szukałeś tylko znanych nazwisk, to właśnie w tym miejscu kolekcja zaczyna wyjaśniać, jak klasyczna forma wpłynęła na późniejsze dzieła sztuki watykańskiej.