Odkryj, co znajduje się w Bibliotece Watykańskiej | Biblioteka Stolicy Apostolskiej

• Założona w: 1475
  
• Założyciel: Papież Mikołaj V
  
• Lokalizacja: Dziedziniec Belwederski, który znajduje się na terenie Pałacu Watykańskiego, służy jako wejście do Biblioteki Watykańskiej.
  
• Działy: Dział Rękopisów, Dział Książek Drukowanych, Dział Numizmatyczny
  
• Kolekcje: Rękopisy, zbiory archiwalne, książki drukowane, materiały graficzne, kolekcje numizmatyczne i dzieła sztuki.

• W Bibliotece Watykańskiej zachowało się prawie 2 000 000 drukowanych tomów i serii, w tym ponad 8 000 inkunabułów.
  
• W latach 1927-1939 Biblioteka Kongresu i Carnegie Endowment for International Peace pomagały w modernizacji systemu katalogowania książek Biblioteki Watykańskiej.
  
• Biblioteka Watykańska posiada 75 000 manuskryptów w języku łacińskim, greckim, arabskim, hebrajskim, perskim, etiopskim i syriackim, pochodzących z II wieku.
  
• Każdego roku do biblioteki dodawanych jest około 6000 nowych woluminów. Tylko około jedna czwarta jest kupowana, podczas gdy reszta to prezenty.

Biblioteka Watykańska szczyci się niesamowitą kolekcją manuskryptów. Niektóre z manuskryptów znajdujących się w bibliotece to Carte d'Abbadie, Boncompagni Ludovisi, Libri minuscoli, Papiri Vaticani copti, Raccolta Rospigliosi, Vaticani musicali i ponad 100 innych.

Kolekcja archiwalna w Bibliotece Watykańskiej jest równie imponująca. Kolekcja obejmuje Archivio Barberini, Archivio Barberini Colonna di Sciarra, Autografi e Documenti Patetta, Computisteria Ottoboni, Pergamene Patetta, S. Maria in Cosmedin i wiele innych.

W Bibliotece Watykańskiej znajduje się ponad 1 600 000 drukowanych książek, z których większość jest stara i rzadka, w tym ponad 8 600 inkunabułów; dziesiątki tysięcy XVI-wiecznych wydań i XVII-wiecznych wydań, zwłaszcza w kolekcjach Barberini i Chigi.

Kolekcja grafiki w Bibliotece Watykańskiej jest domem dla zapierających dech w piersiach dzieł sztuki, w tym Fondo Stampe, Fondo Stampe Geografiche, Raccolta fotografica, Fondo Bianchi Barriviera i innych. Ashby Collection i Gismondi Collection to dwie autonomiczne zamknięte kolekcje o określonym rozmiarze, które są częścią kolekcji Graphics.

Na początku XIII wieku pierwsza biblioteka i archiwum papieży zostały rozproszone z nieznanych dotąd powodów. Po śmierci Bonifacego VIII nowe kolekcje zgromadzone przez papieży tego stulecia zostały przeniesione do Perugii, Asyżu, a ostatecznie do Awinionu. Papieże, którzy powrócili do Rzymu po 1415 roku, próbowali odzyskać utracone dziedzictwo biblioteczne w różnych okresach; to, co pozostało w Awinionie na początku XVII wieku, trafiło do kolekcji rodziny Borghese, którą Leon XIII nabył w 1891 roku.

Początki współczesnej historii Biblioteki Watykańskiej sięgają połowy XIV wieku. Mikołaj V był tym, który zdecydował, że uczeni powinni być w stanie czytać i studiować teksty łacińskie, greckie i hebrajskie. Wraz z mianowaniem bibliotekarza, Bartolomeo Platiny, i wymaganą pomocą finansową, Sykstus IV wznowił, sfinalizował i przeprowadził misję Mikołaja V. Nowa instytucja mieściła się na parterze budynku, który Mikołaj V już wcześniej poddał renowacji. Z łącznej liczby 2 527 manuskryptów w 1475 roku do łącznej liczby 3 498 w 1481 roku, kolekcja wciąż rosła.

Biblioteka nadal rozwijała się w XVI wieku, zwłaszcza pod rządami Leona X, dzięki metodycznym badaniom i zakupom manuskryptów i dzieł drukowanych. W XVII wieku do kolekcji zaczęto włączać kompletne biblioteki książęce lub prywatne. Wiele z nich zostało przekształconych w unikalne, zamknięte kompilacje manuskryptów i książek drukowanych, różniące się od otwartych kolekcji, które miały swój początek w samej bibliotece. W XVIII wieku w Bibliotece Watykańskiej utworzono i stopniowo rozbudowywano działy poświęcone kolekcjom antykwarycznym i twórczym.

Kiedy Rzym został przyłączony do Cesarstwa Francuskiego w 1809 roku, Biblioteka Watykańska stała się Biblioteką Narodową, a zbiory zakonów zostały dodane. Biblioteka została otwarta dla szerszego grona naukowców i historyków za czasów Leona XIII, a nowoczesna Czytelnia Książek Drukowanych powstała w 1892 roku. Kiedy w 1927 r. pojawienie się samochodów sprawiło, że stare stajnie w Cortile del Belvedere stały się przestarzałe, papież Pius XI postanowił przekształcić je w stosy na drukowane książki Biblioteki. Nowe stosy przechowujące manuskrypty zostały utworzone pod wewnętrznym dziedzińcem Biblioteki Watykańskiej w latach 1982-1984, dzięki finansowaniu przez Konferencję Episkopatu Niemiec.

Ponad sto kolekcji składa się na Sekcję Manuskryptów. Są one bardzo zróżnicowane, nie tylko pod względem wielkości, począwszy od Vaticani latini, która liczy 15 371 ponumerowanych obiektów, po kolekcje składające się w całości z jednego przedmiotu. Biblioteka Watykańska jest znana jako biblioteka bibliotek ze względu na różnorodność zbiorów manuskryptów i ich pochodzenie. Biblioteka jest godna uwagi nie tylko ze względu na ciągłe wysiłki papieży, ale także ze względu na dodanie całych bibliotek, które służą jako odzwierciedlenie innych epok, światów i cywilizacji.

Biblioteka Watykańska nie stworzyła odrębnej sekcji dla zbiorów, które są bardziej odpowiednie lub nawet wyłącznie archiwalne, z zamiarem oddzielenia materiałów dokumentalnych od manuskryptów należących do tych samych zbiorów. To raczej względy bibliograficzne i operacyjne skłoniły bibliotekę do utworzenia Sekcji Archiwalnej pod koniec lat siedemdziesiątych. Obecnie ta sekcja jest stałą siedzibą wielkich archiwów, które trafiły do biblioteki w różnych okresach i w różnych celach.

Celem tego działu jest zagwarantowanie sprawnego działania Czytelni Manuskryptów i stosów. Ponadto jego pracownicy powiadamiają Reżysera ds. Restauracji Manuskryptów o manuskryptach, które wymagają renowacji, a także nadzorują wnioski o zatwierdzenie duplikatów. Do ich zadań należy również witanie i pomaganie naukowcom, a także wskazywanie najważniejszych narzędzi do pracy badawczej. Pomagają one w składaniu wniosków o cyfrowe manuskrypty i zapewniają cyfrowy dostęp do manuskryptów.

Rzadkie książki, książki współczesne, czasopisma, zasoby cyfrowe i inne zasoby niebędące książkami są obsługiwane przez Sekcję Dostępów. Głównym zadaniem tej sekcji jest zajmowanie się administracyjnymi aspektami włączania publikacji do zbiorów Biblioteki Watykańskiej. Rutynowe działania koncentrują się głównie na nabywaniu, ale zajmują się również materiałami, które napływają za pośrednictwem wkładów lub programów wymiany.

Mimo że na ujednolicony katalog materiałów drukowanych liczono od stulecia, systematyczny katalog został ostatecznie zorganizowany w latach dwudziestych XX wieku. Współczesny ogólny katalog książek drukowanych Biblioteki Watykańskiej został ustanowiony w 1928 roku; wcześniej różne kolekcje miały własne katalogi, przygotowane w zakresie każdej kolekcji i według odrębnych kryteriów. Standardy katalogowania Biblioteki Watykańskiej zostały pierwotnie opublikowane w 1931 roku, a trzecia i ostatnia edycja została wydana w 1949 roku.