Vatikan Kütüphanesi'nin İçinde Neler Olduğunu Keşfedin | Kutsal Makam Kütüphanesi

• Kuruluş yılı: 1475
  
• Kurucusu: Papa V. Nicholas
  
• Konum: Vatikan Sarayı içinde yer alan Belvedere Avlusu, Vatikan Kütüphanesi'nin girişi olarak hizmet vermektedir.
  
• Bölümler: El yazmaları Bölümü, Basma Kitaplar Bölümü, Nümizmatik Bölümü
  
• Koleksiyonlar: El yazmaları, Arşiv koleksiyonları, Basılı Kitaplar, Grafik Materyaller, Nümizmatik Koleksiyonlar ve Sanat Objeleri.

• Vatikan Kütüphanesi'nde 8.000'den fazla incunabula da dahil olmak üzere yaklaşık 2.000.000 basılı cilt ve seri korunmaktadır.
  
• 1927 ve 1939 yılları arasında Kongre Kütüphanesi ve Carnegie Endowment for International Peace, Vatikan Kütüphanesi'nin kitap katalog sisteminin modernizasyonuna yardımcı olmuştur.
  
• Vatikan kütüphanesinde Latince, Yunanca, Arapça, İbranice, Farsça, Etiyopya ve Süryanice dillerinde 2. yüzyıla kadar uzanan 75.000 el yazması bulunmaktadır
  
• Kütüphaneye her yıl yaklaşık 6.000 yeni cilt eklenmektedir. Sadece yaklaşık dörtte biri satın alınırken geri kalanı hediye ediliyor.

Vatikan Kütüphanesi inanılmaz bir el yazmaları koleksiyonuna sahiptir. Kütüphanede bulunan el yazmaları arasında Carte d'Abbadie, Boncompagni Ludovisi, Libri minuscoli, Papiri Vaticani copti, Raccolta Rospigliosi, Vaticani musicali ve 100'den fazla eser bulunmaktadır.

Vatikan Kütüphanesi'ndeki arşiv koleksiyonu da aynı derecede etkileyicidir. Koleksiyonda Archivio Barberini, Archivio Barberini Colonna di Sciarra, Autografi e Documenti Patetta, Computisteria Ottoboni, Pergamene Patetta, S. Maria in Cosmedin ve çok daha fazlası bulunmaktadır.

Vatikan Kütüphanesi, 8.600'den fazla incunabula; on binlerce on altıncı yüzyıl baskısı ve özellikle Barberini ve Chigi koleksiyonlarında bulunan on yedinci yüzyıl baskıları dahil olmak üzere, çoğunluğu eski ve nadir bulunan 1.600.000'den fazla basılı kitaba ev sahipliği yapmaktadır.

Vatikan Kütüphanesi'ndeki Grafik koleksiyonu, Fondo Stampe, Fondo Stampe Geografiche, Raccolta fotografica, Fondo Bianchi Barriviera ve daha fazlası dahil olmak üzere bazı nefes kesici sanat eserlerine ev sahipliği yapmaktadır. Ashby Koleksiyonu ve Gismondi Koleksiyonu, Grafik koleksiyonunun bir parçası olan belirli büyüklükteki iki özerk kapalı koleksiyondur.

Sikkeler, madalyalar, plaketler, pullar, yazıtlar, oyma taşlar, sülfür ve alçı kalıplar ve diğer materyaller Vatikan Kütüphanesi'nin Nümizmatik Dolabı veya Medagliere'de saklanmaktadır. Cumhuriyet Dönemi Roma sikkeleri, İtalya'nın şehir ve dominyonlarından sikkeler, Rönesans'tan günümüze kadar uzanan diğer ülkelerin madalyaları ve daha fazlası da burada korunmaktadır.

Kitap olmayan 100'lerce eser, Vatikan Kütüphanesi'nde yer alan birçok değerli eşya arasında süs eşyası olarak sergilenmektedir. Bu parçalar - sanat eserleri, heykeller, mobilyalar ve diğer eşyalar - Kütüphane Sanatı nesneleri olarak kataloglanmıştır. Sanat objeleri kategorize edilmiş ve fotoğraflarıyla birlikte genel kataloğun yanı sıra Grafik malzemeler ve Sanat objeleri kataloğuna dahil edilmiştir.

Vatikan Kütüphanesi bazı özel projelere de ev sahipliği yapmaktadır. Bunlar arasında IIIF Tematik Yolları, RICI - Yüzyılın Sonunda İtalya'daki Dini Tarikatların Kitapları ve Kütüphaneleri, Polonsky Projesi, Dante ile Seyahat ve Alamire Projesi.

Louis, Missouri'deki Vatikan Film Kütüphanesi, Vatikan Kütüphanesi Biblioteca Apostolica Vaticana'nın mikrofilmlerinin bulunduğu tek depodur. Saint Louis Üniversitesi kampüsündeki Pius XII Kütüphanesinde bulunabilir. Lowrie J. Daly, Columbus Şövalyeleri tarafından finanse edilen kütüphaneyi tasarladı. Amaç, Vatikan'ın ve diğer materyallerin Kuzey Amerikalı akademisyenler için erişilebilirliğini artırmaktı.

On üçüncü yüzyılın ilk yarısında, Papaların ilk kütüphanesi ve arşivi henüz bilinmeyen nedenlerle dağıldı. Boniface VIII'in ölümünün ardından, o yüzyılın Papaları tarafından toplanan yeni koleksiyonlar Perugia, Assisi ve nihayetinde Avignon'a taşındı. 1415'ten sonra Roma'ya dönen papalar çeşitli zamanlarda kayıp kütüphane mirasını geri almaya çalıştılar; 17. yüzyılın başında Avignon'da kalanlar, 1891'de Leo XIII'ün satın aldığı Borghese ailesinin koleksiyonunda son buldu.

Vatikan Kütüphanesi'nin modern tarihinin başlangıcı 14. yüzyılın ortalarına kadar geri götürülebilir. V. Nicholas, akademisyenlerin Latince, Yunanca ve İbranice metinleri okuyabilmeleri ve inceleyebilmeleri gerektiğine karar veren kişiydi. Bartolomeo Platina adında bir kütüphanecinin atanması ve gerekli mali desteğin sağlanmasıyla Sixtus IV, V. Nicholas'ın misyonunu yeniden başlattı, sonuçlandırdı ve yürüttü. Yeni kurum, V. Nicholas'ın daha önce yenilemiş olduğu bir yapının zemin katında yer alıyordu. 1475'te toplam 2.527 el yazmasından 1481'de toplam 3.498'e ulaşan koleksiyon büyümeye devam etti.

Kütüphane 16. yüzyılda, özellikle de X. Leo döneminde, el yazmaları ve basılı eserlerin metodik bir şekilde araştırılması ve satın alınmasıyla büyümeye devam etti. 17. yüzyıl boyunca, prenslik veya özel kütüphanelerin tamamı koleksiyona dahil edilmeye başlandı. Bunların birçoğu, kütüphanede başlayan açık koleksiyonlardan farklı olarak, benzersiz, kapalı el yazmaları ve basılı kitap derlemelerine dönüştürülmüştür. 18. yüzyıl, Vatikan Kütüphanesi'nde antika ve yaratıcı koleksiyonlara ayrılmış bölümlerin oluşturulmasına ve kademeli olarak genişletilmesine tanık oldu.

Roma 1809'da Fransız İmparatorluğu'na bağlandığında, Vatikan Kütüphanesi bir Ulusal Kütüphane haline geldi ve dini tarikatların arşivleri eklendi. Leo döneminde daha geniş bir akademisyen ve tarihçi kitlesine açılmış ve 1892 yılında modern Basılı Kitap Okuma Odası kurulmuştur. Otomobillerin gelişi Cortile del Belvedere'deki eski ahırları 1927'de kullanılmaz hale getirdiğinde, Papa XI Pius bunları Kütüphane'nin basılı kitapları için istiflere dönüştürmeye karar verdi. Alman Piskoposluk Konferansı'nın sağladığı fon sayesinde 1982-1984 yılları arasında Vatikan Kütüphanesi'nin iç avlusunun altında el yazmalarını barındıran yeni istifler oluşturuldu.

El yazmaları Bölümünü yüzden fazla koleksiyon oluşturmaktadır. Bunlar, 15.371 numaralı nesneye sahip Vaticani latini'den tamamen tek bir nesneden oluşan koleksiyonlara kadar, özellikle büyüklük açısından son derece farklıdır. Vatikan Kütüphanesi, el yazmaları koleksiyonlarının çeşitliliği ve kökenleri nedeniyle kütüphanelerin kütüphanesi olarak bilinir. Kütüphane sadece Papaların devam eden çabalarıyla değil, aynı zamanda diğer dönemlerin, dünyaların ve medeniyetlerin yansımaları olarak hizmet veren tüm kütüphanelerin eklenmesiyle de dikkat çekicidir.

Vatikan Kütüphanesi, belgesel materyalleri aynı koleksiyonlara ait el yazmalarından ayırmak amacıyla, daha uygun ve hatta yalnızca arşivsel olan koleksiyonlar için ayrı bir bölüm oluşturmamıştır. Kütüphaneyi 1970'lerin sonuna doğru Arşiv Bölümü'nü kurmaya iten daha ziyade bibliyografik ve operasyonel kaygılardı. Bugün bu bölüm, kütüphaneye çeşitli dönemlerde ve çeşitli amaçlarla gelen büyük arşivlerin kalıcı yuvasıdır.

Bu departmanın amacı, El yazmaları Okuma Odaları ve İstiflerinin sorunsuz bir şekilde çalışmasını sağlamaktır. Buna ek olarak, personeli restorasyona ihtiyaç duyan el yazmaları hakkında Daire'nin El Yazmaları Restorasyon Yönetmenini bilgilendirir ve çoğaltma onay taleplerini denetler. Görevleri arasında akademisyenleri karşılama ve onlara yardımcı olmanın yanı sıra araştırma çalışmaları için en önemli araçlara işaret etmek de vardır. Dijital makale taleplerinin sunulmasına yardımcı olurlar ve el yazmalarına dijital erişim sağlarlar.

Nadir kitaplar, çağdaş kitaplar, dergiler, dijital kaynaklar ve diğer kitap dışı kaynakların tümü Erişim Bölümü tarafından ele alınmaktadır. Bu bölümün birincil sorumluluğu, yayınların Vatikan Kütüphanesi'ne entegre edilmesinin idari yönlerini ele almaktır. Rutin faaliyetler çoğunlukla satın almalara odaklanır, ancak aynı zamanda katkılar veya değişim programları yoluyla gelen materyallerle de ilgilenir.

Basılı materyaller için birleşik bir katalog oluşturulması yüzyıldır umut edilse de, sistematik bir katalog nihayet 1920'lerde düzenlenebilmiştir. Vatikan Kütüphanesi'nin basılı kitaplarının çağdaş genel kataloğu 1928 yılında oluşturulmuştur; daha önce çeşitli koleksiyonların her koleksiyon kapsamında ve farklı kriterlere göre hazırlanmış kendi katalogları vardı. Vatikan Kütüphanesi'nin kataloglama standartları ilk olarak 1931 yılında yayınlanmış, üçüncü ve son baskısı ise 1949 yılında yapılmıştır.

Yaklaşık 56.000 cilt içeren ve 104 sandalyesi bulunan Sala Leonina ve yaklaşık 15.000 cilt barındıran Sala Leonina Minore, Vatikan Kütüphanesi'ndeki basılı eserler için başlıca okuma odalarıdır. Resmi açılışı 2002 yılında yapılan Süreli Yayın Okuma Odası 32 koltuktan oluşmakta ve 949 bilimsel dergiye kolay erişilebilirlik sunmaktadır. Bir başka okuma alanı olan Salone Sistino, yaklaşık 28.000 kitap ve 24 koltukla Ekim 2017'de açıldı.

Nadir Kitaplar Bölümü üç amaca hizmet etmektedir: araştırmacılara araştırma için orijinal kaynaklar sunmak, 1800'den önce yaratılmış eski kitapların özel kategorizasyonunu sürdürmek ve Vatikan Kütüphanesi'nin eski ve değerli kitap koleksiyonlarını genişletmek. Bu bölümün ilk somut hedefi, yayınlanmış incunabula kataloğunu OPAC'a girmektir. İkinci aşamada, incunabulaların daha ayrıntılı bir kataloğunu derlemeyi ve bu kataloğu çevrimiçi olarak da erişime açmayı planlamaktadır.

Vatikan Kütüphanesi'nin Baskılar Kabinesi, kitaplara ciltlenmemiş ya da yazılı kelimelerle desteklenmemiş gravürlere ve ciltlenmemiş baskılara ev sahipliği yapan önemli bir sanatsal depodur. Ayrıca, zaman içinde Vatikan Kütüphanesi koleksiyonlarının bir parçası olmuş ve gerekli koruma uygulamalarının benzerliğine dayanarak gravür koleksiyonuna dahil edilmiş çok sayıda çizim de korunmaktadır. Bu bölümde çok sayıda resmin yanı sıra kalkografik ve ksilografik levhalar da yer almaktadır.